stronaoinvitro.pl

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

 Czym jest metoda sztucznego rozrodu in vitro ?


In vitro - z języka łacińskiego "na szkle" - skrót on in vitro fertilisation (zapłodnienie na szkle), zapłodnienie pozaustrojowe. Określenie in vitro stosuje się jako synonim wielu technik wspomaganego rozrodu, znanych w hodowlach zwierząt.

 

 

Zabieg sztucznego zapłodnienia in vitro poprzedzony jest etapami:


1. Stymulacja hormonalna.

W naturalnym cyklu owulacyjnym powstaje jedna komórka jajowa wywodząca się z pęcherzyka jajnikowego. W celu poprawy wydajności hodowli zwierząt i uzyskania większej liczby komórek jajowych poddawanych zapłodnieniu stosuje się metody przyspieszające jednoczesne dojrzewanie wielu pęcherzyków jajnikowych, za pomocą hormonów, tj. gonadotropin w formie zastrzyków. W tym czasie za pomocą ultrasonografii ocenia się liczbę dojrzałych pęcherzyków jajnikowych. W przypadku in vitro stosowanego na kobiecie, zastrzyki podaje się przez 8-10 dni.


2. Pobranie komórek jajowych (tj. punkcja jajników).

Komórki jajowe z dojrzałych pęcherzyków pobiera się w znieczuleniu ogólnym za pomocą igły przez sklepienie pochwy. Pod kontrolą USG nakłuwa się jajnik i aspiruje zawartość pęcherzyków jajnikowych -  płyn z komórką jajową. W tym samym czasie reproduktor (a więc mąż kobiety poddawanej zabiegowi in vitro) musi oddać nasienie, najczęściej drogą masturbacji w pomieszczeniu z wyłożoną pornografią lub w wyniku biopsji, czyli nakłucia jądra.


3. Etap laboratoryjny in vitro.

To właściwy etap sztucznego zapłodnienia dokonywany przez laboranta albo poprzez zmieszanie komórek jajowych z plemnikami, albo zabieg ICSI - docytoplazmatyczną iniekcję plemnika (por. niżej.) i dalszą inkubację w temperaturze 37oC, 5 % CO2 i odpowiedniej wilgotności.


4. Przeniesienie zarodków do macicy (embriotransfer).

W drugim lub trzecim dniu po nakłuciu jajników, zarodki przenosi się do jamy macicy za pomocą specjalnych cewników. Część z nich ulega implantacji (zagnieżdżeniu) w błonie śluzowej macicy (endometrium), i rozwija się dalej. Część ginie.


Rodzaje metod sztucznego wspomagania rozrodu:

In vitro - klasyczne zapłodnienie pozaustrojowe - polega na połączeniu komórki jajowej z plemnikiem w sztucznych warunkach i dalszej hodowli powstałego zarodka do odpowiedniego stopnia rozwoju, który następnie przenoszony jest do macicy. Cały zabieg określa się jako FIVET, tj. fertilisation in vitro and embryo transfer (zapłodnienie pozaustrojowe z przeniesieniem zarodka).

Na tym etapie ginie wiele zarodków:

  • uznane za chore są wyrzucane,
  • "nadliczbowe" zdrowe są zamrażane, duża część z nich ginie już w trakcie tego procesu, lub podczas odmrażania.

ICSI - docytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemika do komórki jajowej (z ang. intracytoplasm sperm injection). Zabieg polega na wprowadzeniu wybranego plemnika przy pomocy mikromanipulatora do unieruchomionej komórki jajowej. Oczekuje się, że zabieg zwiększy szanse na zapłodnienie w przypadku niepłodności męskiej. Otrzymane zarodki selekcjonowane są podobnie jak w przypadku zwykłej metody in vitro.

 

IMSI ? (ang. intra-cytoplasmic morphologically ? selected sperm injection) - docytoplazmatyczna iniekcja morfologicznie dobranego nasienia. Metoda jest wariantem wyżej opisywanej metody ICSI, w której dodatkowo embriolog/weterynarz dokonuje selekcji plemników przy pomocy mikroskopu o dużym powiększeniu.  


 

Wspomaganie wylęgania (ang. Assisted Hatching, AH).  Zarodek w fazie blastosysty wszczepanej w metodzie in vitro do endometrium macicy otoczony jest fizjologiczną osłonką przejrzystą (zona pellucida). Przed zagnieżdżeniem się zarodka musi nastąpić pęknięcie osłonki, która nie zawsze pęka, jeśli jest ona morfologicznie zaburzona, np. zbyt gruba. Metoda AH polega na przecięciu osłonki przejrzystej zarodka (zona pellucida), co ma zwiększyć szanse zagnieżdżenia poprzez szybsze wydostanie się blastocysty. Na proces twardnienia (zona hardening) osłonki przejrzystej wpływa m.in. zamrażanie i rozmrażanie zarodków. Metoda AH ma obejść powikłanie spowodowane manipulacją zarodkami w in vitro. Przerwanie osłonki dokonuje się za pomocą technik mechanicznych, metod chemicznych (roztwór kwasu), rzadziej przy pomocy lasera lub enzymów proteolitycznych, rozkładających białka strukturalne tworzące osłonkę. Dane na temat konskewencji psychofizycznych tej metody w życiu osób, wobec których ją zastosowano nie są znane.


Sztuczna inseminacja - to wprowadzenie komórek rozrodczych męskich do macicy z pomocą laboranta i specjalnych narzędzi, tj. cewników. Metoda stosowana w hodowlach zwierząt.


Diagnostyka przedimplantacyjna (ang. pre-implantation genetic diagnosis, PGD or PIGD) zwana również skriningiem embrionów (embryo screening) - technika, której celem jest wyeliminowanie uszkodzonych embrionów przed ich przeniesieniem do macicy. PGD wykorzystuje różne techniki, m.in. biopsję zarodka ludzkiego, a więc inwazyjne pobranie materiału genetycznego do diagnozy. Jest to technika eugeniczna eliminująca embriony ludzkie uznane za "gorsze".


Mrożenie zarodków ludzkich.


Powolne zamrażanie (slow embryo freezing) - polega na stopniowym obniżaniu temperatury (np. 1 stopień/min), często w kilku krokach do temperatury -80oC i następnym przeniesieniu zarodka do ciekłego azotu o temperaturze -196oC. Podczas zamrażania wody obecnej w komórkach, wytwarzają się kryształki lodu o większej objętości niż woda zawarta w komórkach rozsadzając przez to embrion i powodując jego śmierć.

Embriony, przechowuje się w specjalnych termosach (ang. cryocans) w podpisanych rurkach.

zamrażanie zarodków po in vitro

Z uwagi na niski współczynnik przeżywalności embrionów (survival rate) opracowano metodę witryfikacji (ang. vitrification), czyli zeszklania.


Witryfikacja, czyli zeszklanie to metoda alternatywna do powolnego mrożenia. Polega na zanużeniu embrionu na krótko w odczynniku chemicznym utrudniającym tworzenie się kryształów lodu (ang. cryoprotectant) i następnym zastosowaniu odpowiedniego protokołu obniżania temperatury.Krioprotektanty stosowane do zamrażania embrionów to propanediol, który przenika do komórki lub sacharoza o odpowiednim stężeniu, nie przenikająca do komórki. Embriony mrożone są na różnych etapach ich rozwoju - od fazy jednokomórkowej do fazy wielokomórkowej blastocysty, 5-7 dni po zapłodnieniu. Stosuje się różne protokoły mrożenia.

Wiele embrionów ludzkich, mimo narażenia na dodatkowy kontakt z czynnikami zapobiegającymi krystalizacji wody, nie przeżyje dalszych etapów zamrażania i ewentualnego odmrażania.


Niektóre warianty hodowli embrionów ludzkich.


Przedłużona hodowla do stadium blastocysty.

Blastocysta - Stadium rozwoju zarodkowego ssaków. Składa się z około 100 komórek, tworzących węzeł zarodkowy (embrioblast), a więc człowieka na tym etapie rozwoju i trofoblast, z którego powstaną m.in. błony płodowe.  Następuje po stadium rozwoju moruli. W stadium blastocysty zarodek zagnieżdża się w śluzówce macicy.

Zamierzeniem przedłużonej hodowli do stadium blastocysty, a więc wyższego poziomu rozwoju człowieka w stosunku do zarodków ludzkich znajdujących się w stadium 6-8 komórkowym jest uzyskanie blastocyst, które łatwiej mają ulec implantacji, będzie trzeba ich implantować mniej oraz umożliwienie "lepszej" selekcji (eugenicznej) zarodków, w tym za pomocą diagnostyki przedimplantacyjnej.

Cytujemy oryginalny opis zamieszczony na stronie jednego z zakładów in vitro. Nie jest to zakład weterynaryjny, tylko "klinika leczenia niepłodności"... Prosimy zwrócić uwagę na słownictwo jakim operuje się w stosunku do człowieka.

"W dotychczasowej praktyce in vitro najczęściej zarodki hodowane są do dnia trzeciego ich rozwoju gdy znajdują się one w stadium 6-8 blastomerów (komórek). Morfologicznie najlepsze z nich wybierane są do transferu i podawane do macicy pacjentki, a pozostałe są w tym samym dniu zamrażane. Laboratoryjna hodowla zarodków do stadium blastocysty niesie ze sobą wiele korzyści, a mianowicie: wyższy współczynnik implantacji (przyp. zarodek, który nie został zagnieżdżony w macicy ginie) , zmniejszenie liczby transplantowanych zarodków, a co za tym idzie zmniejszenie ryzyka ciąż mnogich, sposobność lepszej selekcji zarodków do transferu (przyp. to eugenika), [4] lepszą synchronizację pomiędzy zarodkiem a endometrium w momencie transferu, oraz dłuższy czas hodowli pozwalający przeprowadzić genetyczną diagnostykę przedimplantacyjną (PGD), gdy są ku temu wskazania (przyp. kolejna metoda eugeniczna). (...) Również mrożenie blastocyst nie stanowi problemu dla większości programów, jakkolwiek wyniki niektórych klinik nie są zadawalające. Dostępne obecnie na rynku media (podłoża) do przedłużonej hodowli zarodków pozwalają klinikom in vitro wdrożyć hodowlę blastocyst do swoich programów i oferować transfer blastocyst znaczącej liczbie swoich pacjentów. " (za: Practice Committee of SART and ASRM Blastocyst culture and transfer in clinical-assisted reproduction. Fertil Steril, 2006; 86: S89-92. Opracował: Wojtek Polanski, B.Sc.)"

***

 

Jak invitrowcy mówią o zamrożonych w ciekłym azocie zarodkach ludzkich ?

- "Mrożaki". Ten język przejmują kobiety rozmawiające ze sobą na różnych forach, dzieląc się między sobą doświadczeniami.

Może "pieszczotliwie" ? Ale jakby tak mówić o kocie zamrożonym w zamrażalniku, larum podnieśliby obrońcy zwierząt.

Utrata wrażliwości wobec istot ludzkich przechowywanych w lodówkach rzuca się w oczy.